Turkse stad verdwijnt onder water

vlag_turkijeIstanbul“We weten niet wanneer het water zal komen. Ons wordt nooit iets verteld.” Aan het woord is Turgut Ayhan, een 25-jarige kledingverkoper uit Hasankeyf, in het ruige zuidoosten van Turkije. De winkelstraat waarin Turguts zaak gevestigd is geldt als levensader van het slaperige stadje aan de oevers van de rivier de Tigris. Ooit was dit een belangrijke handelsplaats op de Zijderoute, een kruispunt van culturen en een religieus bolwerk. De stille getuigen van deze geschiedenis zijn de vele ruïnes die het stadje rijk is.

Dat alles dreigt nu te verdwijnen: Turguts winkel, de ruïnes, de eeuwenoude moskeeën, minaretten en mausolea die Hasankeyf zijn unieke karakter geven. Honderd kilometer stroomafwaarts wordt druk gebouwd aan de Ilisu-dam, een van de vele mega-ontwikkelingsprojecten die door de Turkse overheid in het arme en onderontwikkelde zuidoosten van het land werden gelanceerd. Hasankeyf ligt op de bodem van het toekomstige stuwmeer dat voorspoed en ontwikkeling naar de regio moet brengen.

Volgens de overheid is de bouw van de stuwdam noodzakelijk om in de groeiende vraag naar energie te voorzien. Bovendien zal het stuwmeer een belangrijke rol spelen in de irrigatie van landbouwterrein in de regio, wat meer werkgelegenheid en dus welvaart met zich mee zal brengen. Lokale bewoners trekken deze argumentatie in twijfel en wijzen er op dat er veel alternatieve, en minder destructieve opties voor handen zijn om de benodigde energie op te wekken. Turgut wijst omhoog naar de strakblauwe hemel, “Dit is één van de zonnigste regio’s in Turkije!”

Na jarenlang lokaal verzet lijkt de strijd gestreden en is het een kwestie van tijd voor Hasankeyf, samen met tientallen dorpen in de omgeving, onder de waterspiegel verdwijnt. Ruim vijftigduizend mensen zullen dan gedwongen worden te verhuizen. Vijf kilometer verderop en honderd meter hoger wordt Nieuw Hasankeyf opgericht, waar de bewoners naartoe kunnen verhuizen voordat hun huizen onder water komen staan. Maar veel mensen krijgen slechts 10,000 vergoeding voor hun oude huizen, terwijl de nieuwe woningen vaak meer dan €40,000 kosten. Ook geen oplossing dus.

Voor Turgut is de onzekerheid nog het grootste probleem. De overheid laat de bevolking in het ongewisse en niemand weet wanneer hij zijn huis zal moeten verlaten. Volgens hem is het probleem zoveel groter dan de ontoereikende vergoeding en de gebrekkige informatieverstrekking: “De geschiedenis van deze stad gaat meer dan tienduizend jaar terug. Het belang ervan is niet in geld uit te drukken.”

Dit artikel werd eerst gepubliceerd in de Groene Amsterdammer op 19 augustus.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s